Żelazne płuco

Respirator pancerzowy czyli odpowiednik tzw. żelaznego płuca zapewnia mało inwazyjną wentylację pacjenta, dzięki wytwarzaniu na zewnątrz klatki piersiowej ujemnego ciśnienia. Ma on zastosowanie w sytuacji, gdy nadchodzi czas odzwyczajenia chorego od wentylacji mechanicznej metodą inwazyjną, np. poprzez rurkę intubacyjną lub tracheotomijną. Jednak obecnie z przyczyn technicznych wybiera się zwykle prostsze rozwiązania.

Niegdyś żelazne płuco wykorzystywano przy ciężkiej chorobie Heinego – Medina, zwłaszcza przy jej niebezpiecznej dla życia odmianie opuszkowej. Pierwszą pacjentką, która znalazła się w aparacie była dziewczynka chora na poliomyelitis. Miało to miejsce w Bostonie i był to rok 1928. Żelazne płuco stało się inspiracją do badań nad zagadnieniem wentylacji mechanicznej i oddechu zastępczego.

Warto nadmienić, że w Stanach Zjednoczonych z ulepszonych i dopasowanych do współczesności żelaznych płuc korzysta zaledwie kilkanaście osób. Jeśli wentylacja nieinwazyjna byłaby bardziej powszechna, respiratory pancerzowe znalazłyby zastosowanie głównie w chorobach neurologicznych, np. przy zespole Guillaina-Barrégo, w którem osłabione mięśnie oddechowe uniemożliwiają naturalne oddychanie.