Tlenoterapia czynna

Tę metodę terapii stosuje się zwykle u chorych w stanach ciężkich. Każdy pacjent w stanie utrzymującej się hipoksemii i zalegania dwutlenku węgla w organizmie potrzebuje wspomagania oddychania (najlepsza terapią w tego typu przypadkach jest właśnie tlenoterapia czynna).

O tlenoterapii czynnej najczęściej mówimy wtedy, gdy tlen dostarczany jest do płuc w postaci oddechu zastępczego. Zatem przyjmuje się, że tlenoterapia czynna połączona jest z jednoczesną wentylacją, zwykle mechaniczną. Większe stężenia tlenu można zastosować podczas wentylacji respiratorem lub workiem samorozprężalnym, np. dość popularne są zestawy Ambu. Jednakże worek ten podłącza się dodatkowo do źródła tlenu.

Tlenoterapia czynna prowadzona przy pomocy wentylującego pacjenta respiratora jest optymalnym rozwiązaniem dla osób, którym choroba nie pozwala na samodzielne oddychanie. Oczekiwanym efektem tlenoterapii czynnej jest przerwanie trwającego stanu niedotlenienia lub zapobiegnięcie takiej sytuacji.

Współczesne respiratory posiadają opcje, w których można wybrać najdogodniejszy dla pacjenta tryb wentylacji – całkowicie zastępująca oddech pacjenta lub częściowa, zsynchronizowana z próbami samodzielnego oddychania. Istnieje możliwość dopasowywania innych parametrów, np. objętości wdechowej czy czasu trwania wydechu.